Zevenendertigste editie Gifgrond in teken van Duitse dada en wave

Dieter Mauson en Stefan Heinze bespelen publiek zowel solo als in duo

  • Wouter de Waal
  • 16 maart 2014
Nostalgie Éternelle
Nostalgie Éternelle

Terwijl de Berlijnse DJ Oscar Der Winzige de avond aan elkaar lijmde met zijn ongehoorde elektronische collages, begeleid door de immer komische en vreemde Gifgrondanimaties, verzorgden oosterburen Stefan Heinze en Dieter Mauson afgelopen zaterdag drie sets, die de aanwezigen op het Gifdomein transporteerden naar de ondergrondse zijde van de jaren tachtig.

 

OCCUPIED HEAD

Occupied Head
Occupied Head

De avond start met een soloperformance van Mauson onder de artiestennaam Occupied Head. Het hoofd van de muzikant blijkt getuige het voornamelijk elektronische, met wat repetitieve bastonen en Engelstalige vocalen opgesierde optreden vooral bezet te zijn door schimmige, sterk naar de jaren tachtig refererende klanken alsmede veelal kleurige geestverruimende beelden, die over de volle breedte van de achterwand geprojecteerd worden. De kalme, maar indringende set geeft over het geheel genomen de indruk of je in een kraakkrocht van drie decennia geleden beland bent: een aangename retrowaas die overigens over deze hele bijeenkomst hangt. De fotograaf van dienst duidt deze sfeer pakkend aan met de term “trve eighties”, een omschrijving waarbij we ons alleen maar kunnen aansluiten. Een stemmig begin van deze eerste Gifgrondsamenkomst van 2014.

 

NOSTALGIE ÉTERNELLE

Nostalgie Éternelle
Nostalgie Éternelle

Dat nostalgie niet aan tijd gebonden is, wordt ons vervolgens nogmaals adequaat ingepeperd door dezelfde Mauson, nu in samenwerking met Stefan Heinze. Dat deze laatste figuur een waarachtig podiumbeest is, werd al duidelijk tijdens de Gifgrondeditie van eind vorig jaar, toen hij met zijn andere duo-act Toka Luegenvater de show stal als over de grond roffelend menselijk insect. Met de ingetogen Mauson aan zijn zijde pakt hij het echter wat rustiger aan, hoewel hij het ook hier niet kan laten met enige regelmaat door de zaal rond te springen. Qua klank begeeft het tweetal zich in lo-fi new wave wateren, inclusief spaarzaam, maar effectief gebruikte keyboards en een geïsoleerd midden in de zaal opgesteld bekken dat zo nu en dan een slag mag incasseren. De kleurrijke films maken overigens ook tijdens deze performance hun opwachting, maar worden ditmaal opgeluisterd door een ietwat dansbaarder geluid. Al met al een prettig muzikaal weerzien.

 

INOX KAPELL

Inox Kapell
Inox Kapell

Tenslotte mag Heinze zich ook nog even alleen uitleven als Inox Kapell – en dat laat deze geboren zottenkop zich geen twee keer zeggen. Na haastig kennisgemaakt te hebben met alle bezoekers, begint hij al prevelend en door de ruimte stuiterend in hoog tempo een hele reeks stifttekeningen op onderzetters te maken (een activiteit die hij overigens 'schilderen' noemt): enige tientallen producten van deze nijverheid hangen overigens ook al sinds het begin van de avond naast de bar. Vervolgens begint hij druk met wat meegenomen speelgoed te rommelen en toetert een tijdje op een plastic trompetje dat hem bijzonder schijnt te bevallen. Af en toe zet hij wat elektronisch achtergrondgeluid op en herhaalt hij gedurig treffende kreten als 'Die Welt ohne Punk wird krank' of 'Brot und Spiele umgeben uns'. Tenslotte komt ook zijn insectenhelm weer om de hoek kijken, waarmee hij ditmaal geen bij of wesp, edoch een mier uitbeeldt, die zijns inziens vanuit kosmisch perspectief een goed beeld van de mens vormt (de 'voelsprieten' blijken overigens ook heel geschikt om een bekken mee te bewerken). Het resultaat is welbeschouwd meer een hyperactieve performance-act dan een concert, maar als zodanig zeker een geslaagd voorbeeld van dada in de eenentwintigste eeuw. Aldus wordt deze in Duitse sferen gedrenkte Gifgrondeditie van een memorabel energiek slot voorzien. [Liefhebbers kunnen de derde mei overigens alvast in hun agenda zetten, want dan is de volgende.]

 

3voor12 tilburg

 

http://3voor12.vpro.nl/lokaal/tilburg/nieuws/2014/maart/zevenendertigste-editie-gifgrond-in-teken-van-dada-en-wave.html

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

04. September 2013 | Von Alexandra Welsch

Schöne dunkle Nostalgie

Independent - Wave-Musik aus den düsteren Achtzigern live bei „Musik als Hilfe“

Irritiert blickten Passanten in der Pallaswiesenstraße am Montagabend durch das Schaufenster des Plattenladens „Musik als Hilfe“: Dort gab das Duo „Nostalgie Eternelle“ ein bemerkenswertes Gastspiel mit experimenteller Wave-Musik wie in den düsteren Achtzigern.

DARMSTADT.

"Jetzt kommt was ganz Altes", kündigt Inox Kapell an und greift zu einem klobürstenförmigen Schlagzeugstock. Elektronik-Gefrickel tönt los, bedrohliche Bassläufe wummern dazu, und der Mann in schwarzem Anzug und spitzen Schuhen tanzt eruptiv um ein niedriges Standbecken herum und schlägt immer wieder darauf ein. Es erinnert an den außerirdischen Exoten in dem schrägen Science-Fiction-Film "Dark Star". Bei jedem Hieb scheppert es matt.

Am Montagabend lief immer mal wieder ein Passant in der Pallaswiesenstraße 21 an Gerald Wredes Plattenladen "Musik als Hilfe" vorbei und schaute irritiert durch das Schaufenster rein. Dort spielte sich Ungewöhnliches ab. Das Duo "Nostalgie Eternelle" gab ein bemerkenswertes Gastspiel mit seinem elektronischen, experimentellen New und Minimal Wave - nahezu dreißig Jahre nach seiner Gründung 1986 und vier Jahre nach der Wiederbelebung.

Von Nostalgie umweht ist das Konzert nicht nur wegen des Projektnamens. Vom ersten Ton an kommen Erinnerungen hoch an die Achtziger - und zwar an die düstere und gänzlich unpoppige Seite dieser kreativen Musikepoche. Es war die Zeit, als die beiden Ostfriesen Stefan Heinze und Dieter Mauson sich in der Underground-Kassettenszene einen Namen machten in Deutschland und Europa - so nachhallend, dass auch ihre Reunion und ihr neues Album "Sans Fin" heute Beachtung findet.

Nächste Konzerte

Konzerte und Anderes gibt es jeden ersten Montag im Monat im Plattenladen "Musik als Hilfe", Pallaswiesenstraße 21.
Als nächstes kommt "Toka Lügenvater" am 7. Oktober, 20 Uhr.

Was aber wäre, wenn es das vor 30 Jahren nicht schon einmal gegeben hätte? Wenn diese Musik ein Produkt der Gegenwart wäre. Man könnte es antidigitale Elektro-Avantgarde nennen. Die Basis ihres Sounds bilden Spuren aus Elektronikbeats und Effekten, die sie auf Kassetten zusammengemischt haben und mit einem Tonbandgerät abspielen. Live kommen wahlweise Bass, E-Gitarre, Keyboards und Stimme hinzu.

Das lärmt oft aufgewühlt und krachig, ist voll fordernder Industrial-Rhythmen und enervierender Störgeräusche, paart Vehemenz mit Entrücktheit und wird in ruhigeren Momenten auch mal sinnierend und zarter. Da werden dann etwa in deutscher Lyrik "Unbekannte Wege" besungen. Doch meist hat der mit viel Hall belegte und oft angezerrte Gesang tönenden Charakter. Textlich bleibt er unterm Strich zu sehr gefangen im Klischee des Depressiven. Ganz wie in den düsteren Achtzigern.

 

https://m.echo-online.de/freizeit/kunstkultur/musik/konzerte/Schoene-dunkle-Nostalgie;art8472,4254572